غزل شمارهٔ ۲۷۳۰

برداشت: خبر رسید که کاروانی از شکرستان به مصر آمده است.

برداشت: ای خدا، صد شتر که همه‌شان شکر و قند هستند، چه هدیه‌ی دلپذیری!

برداشت: در نیمه شب، شمعی در کنار جسم بی‌جان ظاهر شد و روحی از آن جدا گشت.

برداشت: گفتم که صحبت کن، اما او پاسخ داد که زمان آن شخص فرا رسیده است.

برداشت: دل به خاطر سبکی و خوشحالی از جای خودش بلند شد و به عقل مانند یک نردبان تکیه زد.

برداشت: بر روی سقف دوید و از شدت عشق به دنبال نشانه‌ای از این خبر می‌گشت.

برداشت: ناگهان او را دید که از روی بام به بیرون نگاه می‌کند و جهانی متفاوت از جهان ما را مشاهده می‌کند.

برداشت: دریای وسیع و بی‌کران در ظرفی کوچک چون یک سبو، در چهره‌ی خاکی و ساخته شده از آسمان.

برداشت: یک پادشاه بر بام نشسته و لباس نگهبانی به تن کرده است.

برداشت: در دل مرد باغبانی، باغی زیبا و بهشتی بی‌پایان وجود دارد.

برداشت: او در دل‌ها می‌گشت و با خیال خود، از عشق به شاه، بیانی را ایجاد می‌کرد.

برداشت: از دیدگانم دور باش ای خیال زیبایت، تا دلم نفسی تازه کند و شاداب شود.

برداشت: شمس تبریز به جایی فراتر از مکان‌های عادی نگاه کرد و از آنجا فضایی جدید و فراوانی را شکل داد.