غزل شمارهٔ ۲۷۲۹

برداشت: با وجود تمام محبت و مهربانی‌ای که دارم، باز هم دلم را به تو می‌سپارم، حتی اگر باعث خشمم شوی.

برداشت: این جمله به این معناست که اگر به این کار ادامه دهی، تمام زیبایی‌ها و ظرافت‌های زندگی را بر هم خواهی زد و نمی‌توانی زیبایی‌های دیگر را ببینی.

برداشت: در این دنیا که مثل زلزله پر از آشفتگی است، تو دار و ندار خود را از خانه‌ات جدا می‌کنی.

برداشت: درد و رنج بسیاری از بی‌قراری‌های دل‌دیوانه تو ناشی می‌شود و این را می‌دانی.

برداشت: دنیا همانند شب تاریک است و تو همانند خورشید درخشان. مردم فقط ظاهری دارند و تو روح و جان آن‌ها هستی.

برداشت: با وجود اینکه آنها از اهمیت روح و جان در کار و تجارت غافلند، همچنان دچار نگرانی و ناراحتی هستند.

برداشت: زمانی که جان از بدن جدا شود، نوحه‌خوانان شروع به نوحه‌سرایی می‌کنند.

برداشت: زمانی که خورشید در کسوف قرار می‌گیرد، نه خبری از شادی است و نه جشنی در کار؛ در واقع، این حالت نشانه‌ای از غم و ناراحتی است.

برداشت: تا زمانی که او در یادهاست، ناراحتی وجود ندارد؛ وای بر ما که او ناپدید شود.

برداشت: ای دل‌انگیزترین جلوه‌های جنگ و زندگی، تو مانند شیرینی هستی در خانه و مغازه‌ای که رونق می‌آورد.

برداشت: سکوت کن، زیرا حرف زدن مانع از درک عمیق معانی می‌شود.