غزل شمارهٔ ۲۷۲۲

برداشت: مدتی به کوی دل رفتم و در جستجوی علامتی از حال و حالت دل بودم.

برداشت: احوال دل من چگونه است که به خاطر او، جهانی از فغان و ناله را تجربه کرده‌ام.

برداشت: من در جستجوی گفتار حکیمان، به هر دشت و شهری سرزده‌ام و داستان‌هایی را شنیده‌ام.

برداشت: همه از درد دل خود ناله کردند و من به خاطر این موضوع در افکار و تردیدهای خود فرو رفتم.

برداشت: من از فکر و اندیشه‌ام براهی به سوی دل رفتم و در هیچ جایی ندیدم که دل خالی از عشق و احساس باشد.

برداشت: دل انسان در چرخش و جستجوی میان عشق و معرفت است، همچون یک مترجم که مفاهیم را منتقل می‌کند.

برداشت: آگاهان و کسانی که به عمق احساسات آشنا هستند، می‌دانند دل چیست و ارزش آن را درک می‌کنند، اما افراد بی‌خبر و بی‌احساس هیچ درکی از ارزش دل ندارند.

برداشت: از درگاه خدا می‌توانی دل و آرامش را بیابی و تنها از او کمک بخواهی، نه از دیگران و نه از فلانی و فلانی.

برداشت: جز با عشق و محبت الهی، دل را نمی‌توان یافت؛ چرا که هر چیزی بر اثر قدرت و عظمت خداوند شکل می‌گیرد و از وجود او نشأت می‌گیرد، حتی اگر ظاهرش نموداری از عدم باشد.