غزل شمارهٔ ۲۷۱۸

برداشت: بیا ای کسی که پادشاه زیبایی، توانسته‌ای تمام کمالات را به کمال برسانی.

برداشت: تو به خیال کسی را امانت سپردی، به گونه‌ای که آن خیال به واقعیت تبدیل شد و دیگران هم آن را به درستی درک کردند.

برداشت: خاطرت از دوری و جدایی به من یادآوری می‌کند که تو با صفا و پاکی‌ات، همچون پادشاهی در نزدیکی و وصال هستی.

برداشت: تو مانند خورشید هستی و جان‌ها در سایه تو قرار دارند، اما مانند خورشید در آسمان نیستی که به راحتی زوال پیدا کنی.

برداشت: اگر تو باعث شادی و خنده در دنیا شوی، اما خودت هرگز نخندی، در عوض اگر دل‌های دیگران را به گریه و اندوه واداری، تو هم هرگز نمی‌گویی که غمگینی.

برداشت: تو‌ برهه‌ی ناتوانی و ضعف دیگران را برطرف می‌کنی و به آن‌ها قدرت و انرژی می‌دهی.

برداشت: بسیاری هستند که برایت دلسوزی و محبت دارند، اما از ناز و نازپروری تو به نظر می‌آید که بی‌خیال و بی‌توجهی.