غزل شمارهٔ ۲۷۱۶

برداشت: به او گفتم که با دلم، بالاخره باید به نتیجه‌ای برسم و از آتش‌هایی که او به وجود آورده، رهایی پیدا کنم.

برداشت: من به تو اشاره می‌کنم و تو با لبخند و شوخی به من پاسخ می‌دهی که بله.

برداشت: من از تو و عشق تو بی‌دست و پا شدم و تو در کوچه‌ای زیبا مثل عطر شیرین هستی.

برداشت: دلم به من گفت که تو چیزی را که من دیده‌ام، ندیده‌ای و فکر می‌کنی این وضعیت تازه‌ای است.

برداشت: من بخشی از کل هستم و خودم مستقل نیستم، او همانند دریای آتش، من نیز شعله‌ای از آن آتش هستم.

برداشت: او را دیدم که مانند دریا طغیان می‌کرد و جان من از وجود او همچون بخاری برمی‌خاست.

برداشت: از تبریز، نوری را نمایان کردم، که روح من مانند دانه‌ای درخشان به رقص درآمد.

برداشت: خداوند شمس دین با یک نگاه پرنور، آب خوشی را از دل آتش برانگیخت.

برداشت: از هر قطره باران یک زندگی تازه به وجود می‌آید و به سرعت در میان گل‌های لاله حرکت می‌کند.