غزل شمارهٔ ۲۷۱۴

برداشت: وقتی که نام شمس دین را مشاهده کردی، متوجه می‌شوی که او در تمام اشیاء خلاصه و جمع شده است.

برداشت: عقل‌ها در برابر او چه ارزشی دارند وقتی که دانش او بی‌نظیر است؟ آیا تو نیکو نمی‌کنی که خود را به او نزدیک کنی و از او بیاموزی؟

برداشت: ای دل، تو در گرداب خاص او نورانی‌تر از هر دو جهان هستی، آیا جایی غیر از این را دیده‌ای؟

برداشت: هیچ‌کس از آغاز تا به امروز مانند او را ندیده است؛ آیا تو چنین چیزی دیده‌ای؟

برداشت: در آن گوهر هیچ عیب و کمبودی وجود ندارد، اگر نقصی حس کرده‌ای، این تنها خیال توست که آن‌ها را دیدی.

برداشت: در مقابل خدمتگزارش سر تعظیم فرود آوردند و از آن طرف پرده، تو چیزی نمی‌گفتی.

برداشت: شخصی با قامتی بلند و سینه‌ای پهن وجود دارد که نه فقط به خاطر بلندی‌اش بلکه به خاطر ویژگی‌هایش جلب توجه می‌کند. آیا تو این ویژگی‌ها را در دیگران دیده‌ای؟

برداشت: پادشاهی که تمام موجودات در برابرش به عبادت و سجده افتاده‌اند، تو زیبایی او را در چهره‌اش مشاهده کردی.

برداشت: این بیت به این معناست که صبر و بردباری فردی به قدری است که نمی‌تواند به بی‌احترامی و ناگفتنی‌های غیرمنصفانه واکنش نشان دهد. همچنین او در برابر فشارها و چالش‌های زندگی، به راحتی بر خود مسلط است و این توانایی را از وضعیت و نیازهای مادی خود به‌دست آورده است.

برداشت: از توصیف تلخی که دارم، فقط یک توصیف شیرین مثل لعل شکر وجود دارد و آن توصیف توست که دیدم.

برداشت: از امر و فرمان او، نردبانی به سمت آسمان گذاشته شده و تو این را مشاهده کردی.

برداشت: او به اندازه یک لؤلؤ درخشان و زیباست که جانش را همانند خواب خوش لالا دیده‌ای.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند این دنیای فانی و بی‌ارزش را این‌گونه به دست آورد. تو هم این را دیده‌ای.

برداشت: در اینجا به زیبایی اشاره شده که در فضای آزاد و بی‌پرده‌ای مانند آبی روشن، احساس عشق را مانند سنگی محکم تجربه کرده‌ای.

برداشت: من تمام رنج‌ها و دردها را از خود دور کردم و در درونم گنجینه‌ای از نعمت‌ها و خوشی‌ها دارم. با این حال، تو به این حالت شگفت‌انگیز من توجه کردی.

برداشت: خداوند در دو جهان، شمس دین را بی‌نظیر و بدون همتایی به عنوان ملک و بخت او مشاهده کرد.

برداشت: ای باد صبا، به خاطر آتش و گرمی که برپا کردیم، لطفاً پیام یا خدمتی از ما را به آنجا برسانی. تو این را مشاهده کردی.

برداشت: این بیت به این معناست که خاک سنب (که ممکن است به معنای ریشه‌دار بودن و زرخیز بودن باشد) همچون اسب جبرئیل است. به همین ترتیب، تمام تبریزی‌ها (مردم تبریز) توانایی زنده‌کردن و احیا کردن دارند و تو نیز این را مشاهده کرده‌ای. به عبارت دیگر، مردم تبریز توانایی و قوه‌ای خاص در نجات و بازآفرینی دارند.