غزل شمارهٔ ۲۷۱۱

برداشت: بیا ای دوست، امروز روز ماست و مانند گل باید با ما شاد و خوش باشی.

برداشت: ای خدا، نگاه بد و چشم حسود را از ما دور کن و ما را از دوری و جدایی محافظت کن.

برداشت: اگر چشمی به من بد نگاه کند و زندگی‌ام را تحت تأثیر قرار دهد، تنها با نوشیدن یک جام از خودم می‌توانم رهایی پیدا کنم.

برداشت: دستم را بر روی قلبم گذاشتم تا تو نتوانی آن را از سنگ سختت بربائی.

برداشت: اگر فردا تو به این شکل وارد شوی، نه من باقی می‌مانم، نه دلم و نه دنیایی وجود خواهد داشت.

برداشت: ای جان من، به زندگانی‌ام بیا و ای چشم من، روشنایی‌ام را بیاور.

برداشت: هر کجا که به یاد تو می‌افتم، دودی از عشق تو در دلم می‌جوشد. تو کجایی؟ کجا هستی؟

برداشت: یکی از اشراق و نور خدایی که روح تمام مخلوقات را احاطه کرده و به عنوان منبع حیات برای همه میوه‌ها و موجودات به شمار می‌رود.

برداشت: با لطف و محبتی که به من داشتی، به خاطر آب حیات و جانی که به من بخشیدی، تو به من محبت کردی و حالا من در برابر این لطف، شایسته‌ام که در برابر محبت تو، ایثار کنم.

برداشت: اگر کفر باشد یا اسلام، گوش کن که تو یا نور خدا هستی یا خود خدا.

برداشت: چشم خود را از تابش خورشید دور نگه‌دار، زیرا خورشید به نگاه تو نیاز ندارد و بی‌نیاز است.