غزل شمارهٔ ۲۷۱۰

برداشت: بیا ای غم، تو خیلی باوفایی، مثل ابری که همیشه قطره‌های اشک را می‌بارد.

برداشت: زنی بی‌پول و نیازمند به سوی عباس آمد و از او خواست که به او روش‌های گدایی و درخواست کمک را یاد بدهد.

برداشت: خداوند راه‌های فریب را برای تو باز کرده است، تو به گدایان یاد می‌دهی که چگونه باید فریب بخورند.

برداشت: تو در این مذهب مانند نیکویی هستی که خوب آموخته‌ و باصفا سخن می‌گویی.

برداشت: من آدمی بیچاره‌ام که لحظاتی غمگین دارم، اما روزی‌ام از پند و سخنان ناپسند نیست.

برداشت: به من یک روش گرم و صمیمی بیاموز، چرا که تو به زیبایی مانند نرگس و دارای روح و شخصیت خاصی هستی.

برداشت: بدان که پیامبران به حسن نیت و پاکی، در دریافت روزی و نعمت‌های الهی تأکید دارند و آنها به آثار آسمانی و تلاش‌های معنوی باور دارند.

برداشت: از میان گونه‌های مختلف عبادت و بندگی، آن‌هایی که به درستی و خلوص نیت انجام می‌شوند، از دریای بی‌پایان لطف و بخشش پروردگار سرازیر خواهند شد.

برداشت: از عبادات و نماز و اعمال دینی گرفته تا نهی از منکر و ارزش‌های انسانی.

برداشت: عبادات و امتحانات خداوند به اندازه‌ای زیاد و مختلف هستند که هیچ پایانی برای آن‌ها وجود ندارد.

برداشت: به او گفتم که برود، چون حالا حالم خوب نیست. زحمت زیادی به خودت نده، بگذار که بگذرد.

برداشت: آن زن پی در پی از من خواهش می‌کرد که مرا ناامید نکن، ای کسی که به آرامی صحبت می‌کنی.

برداشت: استاد بارها و بارها به من گفته است که این تلاش بی‌فایده است و هیچ سودی برای تو ندارد.

برداشت: من احساس ناراحتی می‌کنم، زیرا این لحظه و این نفس، چیزی از ارزش و بزرگی وجودم به همراه ندارد.

برداشت: زن به سجده افتاد و از شدت ناچاری و بی‌پولی گریه می‌کند که مبادا فرزندانش به زحمت بیفتند.

برداشت: عباس به او گفت که این حالت را ادامه بده و به آن ابراز احساسات بپرداز، زیرا این نشان‌دهنده عمق احساسات توست و از ما بهتر نمی‌تواند این احساسات را برانگیزد.

برداشت: این دو چشم تو مانند دو عبا هستند که به خاطر اشک‌هایت در حالت عزا و سوگواری قرار گرفته‌اند.

برداشت: با اشک‌هایت می‌توانی به بهشت دست یابی، اما روح خود را آزاد کن تا از چیزهای دیگر رها شوی.

برداشت: اشک‌های ما با خون شهیدان مساوی است و هر کدام ارزش و داستان خود را دارند.

برداشت: به کسی که مورد بخشش خدا قرار گرفته است، یاد دهید که چگونه می‌تواند با گریه، احساساتش را آزاد کند و دلش را سبکتر کند.

برداشت: غیر از این، گریه فایده‌ای دیگر دارد، اما من از شعر و نمایش خودم سیر شده‌ام.

برداشت: اما خدمت به دل بهتر از گریه است، زیرا دل مانند پارچه‌ای زیبا است که با عبای عشق زینت می‌یابد.

برداشت: دل، اصل و اساس همه چیز است و اشک تو، راهی است برای رسیدن به خداوند. در اینجا، نمی‌توان خشکی و تری را به طور کامل در مفهوم خداوند محدود کرد.

برداشت: به آرامی و با نرمی با دل خود صحبت کن و بر آن توجه کن، چون دل تو در دست کسی است که بر همه احساسات و عواطف تو تسلط دارد.