غزل شمارهٔ ۲۷۰۸

برداشت: هر روزی که از آن تپه بالا بیایی، تشنه‌دلان را سیراب خواهی کرد.

برداشت: تو هر صبح، با نور خود به جهان زندگی و روشنی می‌بخشی، گویی که جان خورشید در آسمان هستی.

برداشت: نکند آن روزی برسد که چشمانم از تو خالی شوند و روشنایی و روشنی زندگی‌ام را از دست بدهم.

برداشت: تو مثل دریا هستی و می‌گویی که می‌خواهی به من یاد بدهی که چطور با جهان آشنا شوم.

برداشت: با دقت و شجاعت، مرزهای محدود را در هم شکستی تا به وسعت و امکانات جدیدی دست یابی.

برداشت: چشم و گوش انسان‌های خاکی همواره در حیرت‌اند که چگونه تو این‌قدر آگاهی و بصیرت داری.

برداشت: جان را به خاطر لذتی که این شیرینی دارد، به آتش می‌کشم. چرا که این حلاوت بسیار دوست‌داشتنی است.

برداشت: اگر شب و روز مانند آسیاب بچرخم، دلیل آن این است که تو آب و انرژی من هستی.

برداشت: اگر این آسیاب به دنبال آرامش باشد، از چرخ زندگی هرگز رهایی نخواهد یافت.

برداشت: هر سنگی که در طول زمان به چرخش درآوردی، در نهایت به یک گنج ارزشمند تبدیل می‌شود.

برداشت: جهان به خاطر تو به حرکت درمی‌آید و زندگی می‌کند، حتی اگر خودت ندانی در کجای آن قرار داری.