غزل شمارهٔ ۲۷۰۷

برداشت: ای کسانی که در راه خدا جان خود را فدای حق کردید، کجایید؟ ای جستجوگران بلای عظیم در سرزمین کربلا!

برداشت: این بیت مولانا به عاشقانِ سبکروح و پرنده‌تر از پرندگان اشاره دارد که گویی در آسمانِ عشق پرواز می‌کنند.

برداشت: کجایید ای پادشاهان آسمانی که به خوبی آسمان را می‌شناسید و درهای آن را باز می‌کنید؟

برداشت: کجا هستید ای کسانی که از وابستگی به دنیا رهایی یافته‌اید؟ کسی بگوید عقل کجا است؟

برداشت: کجا هستید ای کسانی که در زندان شکسته و اسیر هستید، به ما کمک کنید تا وام‌داران را آزاد کنیم؟

برداشت: کجایید ای کسانی که در دل‌ها را می‌گشایید، کجایید ای صدای کسانی که بی‌صدا هستند؟

برداشت: در آن دریا که این جهان همچون کف دست اوست، فقط برای مدتی با هم آشنا هستید.

برداشت: اگر به عمق حقیقت و زیبایی‌های درونی بنگری، می‌توانی از ظواهر سطحی دنیای مادی بگذری و به چیزهای باارزش و معنوی دست پیدا کنی.

برداشت: دل من به شدت احساس می‌کند که این کلمات و سخنانی که گفته می‌شود، در واقع نمایانگر حقیقی نیستند و باید بی‌اعتنا به آن‌ها زندگی کرد. اگر حال دل از خودمان خوب باشد، نیازی به این نقش‌ها نیست.

برداشت: ای شمس تبریزی، از سمت مشرق برآ که تو منبع و منشاء هر نور و روشنی هستی.