غزل شمارهٔ ۲۷۰۶

برداشت: من چقدر خوشحالم که محبوبم خدایی است. خدایا، تو را به جان خودم قسم می‌دهم از جدایی ما محافظت کن.

برداشت: بیا ای بزرگوار، به یار ما نگاه کن، که ما نیز از دوستان و همراهان او هستیم.

برداشت: اگر شرطی باشد که با ما ناپسند رفتار نکنی، پس اگر بخواهی با ما بازی کنی، از ما دور نشو.

برداشت: افرادی که دارای جسد زورمندی مانند فیل هستند، بر اسبِ علم و فرهنگ سوارند.

برداشت: آنها به زمین افتاده و چهره‌شان زرد و رنگ‌پریده شده است، همچنان که در بند فرزین، پادشاهان به سر می‌برند.

برداشت: اگر می‌دانستی که محبوبی مانند ماه، در دل بی‌وفایی، شکسته و غمگین است، چه حالی می‌داشتی؟

برداشت: اگر ماه (صورت فلکی) از ماه (ماه شب) ناآگاه باشد، چگونه می‌تواند ادعا کند که ماه است؟ در واقع، ماه نه در زمین وجود دارد و نه در آسمان.

برداشت: غروب به طبیعت و آسمان نفوذ کرده و آن‌ها را به آرامش و پنهانی می‌برد، به گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر این حالت تسلیم نشود.

برداشت: حضور و عدم حضور ماه به دست اوست و او در نمایش قدرت خود، این کار را انجام می‌دهد.

برداشت: ای تن، بسوز؛ زیرا که جان را مانند بخور خوشبو باید که مثل طلای قیمتی، از چشم بد دور نگه‌داریم.

برداشت: چشم بد تنها به جسم انسان آسیب می‌زند و هیچ گاه نمی‌تواند به معنای واقعی به کسی صدمه بزند. در واقع، تنها چیزی که قابل رویت است، جسم است و معنای عمیق‌تر در ورای آن نهفته است.

برداشت: او را در آغوش می‌گیرم تا با هر نفس، جانم تازه شود؛ زیرا وجود او مایه حیات من است.

برداشت: هر لحظه خیال تو در کنار ماست، اما ای شمس تبریزی، تو کجایی؟