غزل شمارهٔ ۲۷۰۴

برداشت: سر خود را بیرون بیاور و بگذار که شادی و خوشی درونت پر شود؛ سر را از بالای بام بی‌نشان پائین بیاور.

برداشت: هر لحظه با شوق و اشتیاق، زیبایی‌ها و جذابیت‌های خود را به سمت آنجا بکش که بسیار خوشایند و دل‌انگیز است.

برداشت: عاشق مانند جویباری است که به سمت تو می‌رسد، و تو همچون دریایی هستی که عمیق و وسیع است؛ عاشق در برابر تو کوچک و ناچیز به نظر می‌رسد، در حالی که تو منبعی بزرگ و پرتوان هستی.

برداشت: بیت اشاره به این دارد که زیبایی‌ها و خوش‌حالی‌ها مانند شکر شیرین و جذاب هستند و نشان می‌دهند که تو همواره از گنجینه‌های ارزشمند خود، یعنی لعل‌ها، به دیگران می‌دهی و این زیبایی‌ها را با آنها تقسیم می‌کنی.

برداشت: آرامگاه تمامی جان‌ها بسیار زیبا و شگفت‌انگیز است و در آن صفات نیکویی مانند زیبایی و مهربانی به چشم می‌خورد.

برداشت: با زیبایی چهره‌ات مرا به خود جلب کردی و مهربانیت را چنان‌که شایسته است به من هدیه کردی.

برداشت: با هر تیر می‌توانی هزار آهو بگیری، اما تو ای شیر، که کمانت بسیار قوی و خمیده است، تنها ارزش تو به همین قدر نیست.

برداشت: هر جا که یک انسان با انگیزه و شجاعت، مانند موسی، دریا را بشکافد، آن دریا به صفای او پاسخ می‌دهد و می‌تواند او را در خود جای دهد.

برداشت: همه افراد از وصل و نزدیکی به محبوب شادمان هستند و هر یک به نوعی بیان می‌کنند که هیچ‌کس دیگری مانند آنها نیست.

برداشت: در این بیت، شاعر به داستان موسی و تجلی خداوند بر کوه طور اشاره می‌کند. او می‌گوید که موسی از شدت عشق و غیرت، نسبت به دیدن خداوند خواسته است که او را ببیند، اما پاسخ شنیده که تو نمی‌توانی مرا ببینی. این نشان‌دهنده محدودیت‌های انسانی در برابر عظمت خداوند است و تأکید بر این موضوع دارد که برخی از ساحت‌ها و انوار الهی فراتر از درک و توانایی‌ ماست.

برداشت: از شمس الدین بپرس درباره رازهای "لن" که تبریز سرشار از مفاهیم عمیق و معانی بی‌پایان است.