غزل شمارهٔ ۲۷۰۱

برداشت: هر لحظه من به خاطر تو جانم را فدای تو می‌کنم و تو هر لحظه در دل من گمان شکست را داری.

برداشت: چشم‌های تو آن‌قدر گویا و روشندند که دیگر هیچ کلامی برای بیان حال و احوالم لازم نیست.

برداشت: دنیا مانند نی است که صدها ناله و شکایت در دل دارد، اما تنها یک نی از شیرینی و خوشی‌های زندگی را می‌بیند.

برداشت: در سرزمین شیرین‌زبان‌ها نشانه‌هایی را دیدم، اما هیچ‌کدام به شیرینی تو نبود.

برداشت: عشق را نه جایی دیده‌ام که هم به وضوح آشکار باشد و هم در عین حال پنهان؛ یعنی تو را نمی‌توانم با هیچ چیزی مقایسه کنم که هم در معرض دید باشد و هم در دل نهان.

برداشت: این جهان در پی توست و جای تو در آن وجود دارد، مانند این که بشنوی که جان ارزشمندتر از کل جهان است.

برداشت: ای ماه، تو در آسمان نیستی، اما هر جا که درخشان باشی، آسمان را روشن می‌کنی.