غزل شمارهٔ ۲۷۰۰

برداشت: هر چیزی که بخواهد در کار دیگران دخالت کند، در نهایت خود هم خسته و بی‌حوصله می‌شود. خدایا، این خستگی را از او دور کن.

برداشت: به پیام آور گفتم که وقتی می‌خواهی بیایی، نباید به جنگ و درگیری دل خوش کنی، زیرا من از این وضعیت خسته‌ام و دلم نمی‌خواهد درگیری وجود داشته باشد.

برداشت: در اینجا شخصی که بازی می‌کند، به دلیل اشتباهی که در بازی انجام داده، به شدت عصبی و خشمگین می‌شود. دیگری به او می‌گوید که باید خود را کنترل کند و از دست دادن عصبانیت خودداری کند تا دیوانه و بی‌قراری نشود. این جمله نشان‌دهنده اهمیت آرامش و کنترل نفس در موقعیت‌های دشوار است.

برداشت: هیچ‌کس در این مسیر نگوید که شخص بدی وجود ندارد. اگر تو خود را در مقام قضاوت قرار دهی، مانند غول خطرناکی خواهی شد.

برداشت: گفتم اینکه که تو مرا انکار می‌کنی، نه به خاطر نگاه بد من بود و نه به دلیل عدم دستاورد.

برداشت: او به من گفت که بینا بودن در مواجهه با تناقض‌ها ناشی از مصلحت است، نه به خاطر نداشتن اصول.

برداشت: اگر بگویند که مردی کامل وجود ندارد، این گفته غیر ممکن است؛ زیرا تو خود نمونه‌ای از علم و دانش هستی که در وجودت عینیت دارد.

برداشت: گاهی انسان به درد و رنجی دچار می‌شود که کسی از آن باخبر نیست، گاهی از آن رنج رهایی می‌یابد و به مقام بالایی می‌رسد و گاه نیز در نقش پیام‌آور و راهنمایی ظاهر می‌شود.

برداشت: تفسیرها و برداشت‌های تو آنقدر عمیق و گسترده است که او نمی‌تواند به تمامی آنها پی ببرد، زیرا تو مانند فصولی هستی و او فقط به اصولی ساده بسنده می‌کند.

برداشت: به خودت نگاه نکن و از خودت فراتر برو، زیرا آنچه در بی‌نهایت است هیچ محدودیتی ندارد.

برداشت: ای نفس، ساکت شو! باز هم می‌گویم، نگو هیچ حرفی!