غزل شمارهٔ ۲۶۹۹

برداشت: مجلس ما بدون تو هیچ نوری ندارد؛ مثل یک قبر که در آن خبری از زندگی نیست.

برداشت: اگر تو بیایی یا با لحن دلنشین خود سخن بگویی، این مسئله ناشی از خوبی و فضیلت تو نیست که به کسی نزدیک نباشی.

برداشت: مردم مانند کشت و کار هستند و در بهار به گل و شکوفه می‌رسند.

برداشت: ظهور کن تا اجزای دنیا به شوق و شور فراوانی دچار شوند و مست خوشی گردند.

برداشت: وقتی احساس خشم و ناراحتی تو مانند دریای پر خروش به جوش بیاید، نتیجه‌اش توفانی از مشکلات و چالش‌ها خواهد بود که به وجود می‌آید.

برداشت: وقتی که دنیا به خواسته‌ها و پذیرش تو پاسخ ندهد، تمامی مشکلات و سختی‌ها بر تو مسلط خواهد شد.

برداشت: بگذار این شیشه‌گری خاموش بماند، مبادا که بر شیشه عصا بزند و آن را بشکند.