غزل شمارهٔ ۲۶۹۶

برداشت: بهار با زیبایی‌هایش مرا شاد و خوشحال می‌کند، اما در عین حال این شادی باعث می‌شود که دچار رویاپردازی و سرگشتگی شوم.

برداشت: ماهی در زندگی من مانند قمر در آسمان می‌چرخد و من را تنها و بی‌یار رها کرده است.

برداشت: وقتی که به مانند یک طناب شدم، صدای چنگی شنیدم که فراتر از صحبت‌ها و زمزمه‌هاست، اما خود آن صدا آشکار و نمایان نیست.

برداشت: به نظر می‌رسد که جهان مانند یک غبار است که به‌طور ناگهانی برمی‌خیزد و سپس مانند بادی در میان غبار، ناپدید می‌شود.

برداشت: وجودی چون شعله، آن شاه را روشن کرد، به طوری که همچون آتشی پنهان شد و در دل شعله‌ای نهان گشت.

برداشت: زیبایی و طراوت گلستان به آن شخص مربوط می‌شود که در برابر درخت خاری پنهان شده است، درست مانند گل که درون شاخسار خاری نهفته است.

برداشت: دل مرا می‌گوید که به ساقی بگویی، چون جانم هنوز به یاد آن باقی است و تحت تاثیر آن مستی است.

برداشت: دل من مانند یک آینه خاموش، اما سرشار از گفت و گو و احساسات است، و تو هنر آینه‌داری را به خوبی در دست داری.

برداشت: از او، هر ساعت در آینه، تصویر و نقشی شگفت‌انگیز و زیبایی نقش می‌بندد.