غزل شمارهٔ ۲۶۹۵

برداشت: ای دل، از سوی آتش دوری کن، چرا که می‌ترسم قدرت تحمل آتش را نداشته باشی.

برداشت: وجود تو مانند نی است که هر لحظه صدایی تازه و نو از خود برمی‌آورد.

برداشت: نیستان توانایی تحمل آتش را ندارد و هرچند تو از آن نی شهری بسازی، نمی‌تواند این وضعیت را تحمل کند.

برداشت: نه در این شهر بنشین که آتش در همه جا شعله‌ور است و هر طرف حرارت و نابسامانی وجود دارد.

برداشت: اگر نی به آتش تمایل دارد، مانند تمایل رزق به خوراک است.

برداشت: می‌توان گفت که نیاز مانند آتشی است برای آن که انسان بخواهد به تنهایی و به شدت چیزی را طلب کند، زیرا این آتش به نوعی می‌تواند نشان‌دهنده‌ی آرزوهای اشتیاق‌برانگیز باشد که به شکل نیاز و تقاضا خودش را نشان می‌دهد.

برداشت: هر زمان که تو به سخن می‌پردازی، به شکل و شمایل خودت باقی بمان و برخلاف آنچه که هستی عمل نکن تا از ویژگی‌های بزرگ رهبری دور نشوی.

برداشت: تو برخلاف آنچه گفته شده عمل کردی و خطر هنوز وجود دارد، همانطور که اگر نی به پایان برسد، سر دیگر آن برندگی بیشتری خواهد داشت.

برداشت: ناگهان وجودی برای تو پدید می‌آید که نه از نی و نه از شکر برخوردار است. این وجود با آنچه که داری متفاوت است و ویژگی‌های خاص خود را دارد.

برداشت: یک نور لطیفی در او وجود دارد که جان را زنده می‌کند و در او انواع مختلفی از کارها و فعالیت‌ها وجود دارد.

برداشت: پر و بالی را بگشا و نشان ده که چه لذت‌هایی می‌توان از زیبایی‌های باغ لاله‌ها دریافت کرد.

برداشت: در میان این نور درخشان، خورشید و جان‌ها مانند ذره‌های ریز به نظر می‌رسند.

برداشت: اگر به نور او توجه کنی، خود را از وابستگی‌ها و دلبستگی‌های دیگر رها می‌کنی و به شیرینی آن نور دست خواهید یافت.

برداشت: از ناله و اشک، قرص خورشید روشن می‌شود؛ چرا که گل را به سرسبزی و زیبایی می‌رساند، و همچنین خارها را نیز پررنگ و مشخص می‌کند.

برداشت: از این پس زبان برای بیان احساسات و تفکرات ناتوان است، زیرا وظیفه آن تنها به تصویرسازی و نقش آفرینی محدود می‌شود.

برداشت: عشق و زیبایی مانند گلبرگ است که در گرما ذوب می‌شود و به شکل آب درمی‌آید.

برداشت: در آن ساحلی که این گل‌ها ذوب شده‌اند، اگر می‌خواهی، می‌توانی حالتی سرشار از شادی و مستی پیدا کنی.

برداشت: شمس الدین تبریز نامی است که به خاطر او این کارها انجام شده است.