غزل شمارهٔ ۲۶۹۲

برداشت: به خاطر تو، حتی اگر بهانه‌ای داشته باشم که بروم، از تو دور نمی‌شوم و نمی‌گویم که می‌روم.

برداشت: اگر با دو یا سه نفر بی‌دل و فقیر زندگی بسازی، بهتر از آن است که در کنار افراد زیادی بی‌احساس و بی‌عشق باشی.

برداشت: اگر بگویی که در پی کار هستی، بدان که چه در پی کار هستی، هیچ گاه نخواهی توانست به کار واقعی بپردازی.

برداشت: به نظر می‌رسد من در حال رفتن هستم و از بیماری رنج می‌برم، اما به نظر می‌رسد که دیگران هم در درد و رنج هستند و تو اجازه نمی‌دهی که ما در این وضعیت بمانیم.

برداشت: کیست که از ما رنجورتر باشد، اگر در چشمان تو نیاییم، ای نزاری؟

برداشت: من قسم خورده‌ام که فردا نزد تو می‌آیم، حالا چه اهمیتی دارد که سوگند به ذلت و خواری باشد.

برداشت: تو با قسم خوردن، کار شگرفی را آغاز کرده‌ای که بر رازهای پنهان احاطه داری.

برداشت: تو ماهی و ما در شب هستیم؛ از ما دوری کن، زیرا شب بی ماه دل‌گیر و تاریک است.

برداشت: تو مانند آبی هستی برای مزرعه‌ای تشنه، ما را فراموش نکن که نوشیدن آب گوارا برایمان ممکن نیست.

برداشت: ای جان، اگر در دل درویشان راستین بذری بکاری، چه پیش خواهد آمد؟

برداشت: درویشان هر کدام دارای سرمایه‌ای بزرگ هستند که شاهان از آنان شرمنده‌اند.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که در حالی که من تنها یک درویش هستم، کسانی که با من نیستند، به عنوان یک سلطان شناخته می‌شوند. این اشاره دارد به اینکه مقام و ارزش انسان‌ها به ویژگی‌های درونی و ارتباطشان با دیگران بستگی دارد، نه به ظواهر یا مقام‌های ظاهری.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی که ماه به عنوان یک درویش در برابر خورشید قرار می‌گیرد، حتی ستاره‌ها هم تحت تأثیر قدرت خورشید احساس کوچکی و حقارت می‌کنند. در واقع، این تصویر به قدرتمندی خورشید و برتری آن بر سایر اجرام آسمانی اشاره دارد و نشان می‌دهد که همواره یک نیروی برجسته وجود دارد که می‌تواند دیگران را تحت سایه خود قرار دهد.

برداشت: من در این لحظه که هر نفس به یاد تو می‌خوانم، عذرخواهی می‌کنم.

برداشت: تمام لحظات این جهان شمارش شده‌اند، اما تو ای لحظه، چه لحظه‌ای که قابل شمارش نیستی.