غزل شمارهٔ ۲۶۹۱

برداشت: در این بیت شاعر به شخصی اشاره می‌کند که در شرایط سخت و ناگواری قرار دارد و از او می‌خواهد که در برابر مشکلات و ناکامی‌ها تسلیم نشود. او می‌گوید که نیازی نیست به خاطر شرافت و عزت خود، به وضعیتی که در آن قرار دارد راضی باشد. به عبارتی، بهتر است که انسان برای حفظ کرامت خود تلاش کند تا به راحتی به ناامیدی و ذلت تن ندهد.

برداشت: در وجود افرادی که در دل‌شان محبت و لطافت وجود دارد، نعمت‌های الهی به شکل شکر و سپاسگزاری نمایان می‌شود و این سپاسگزاری از هر احساسی در وجود آن‌ها جاری‌ست.

برداشت: اگر صد بار سرکه بجوشد، نه تلخی آن را حس می‌کنی و نه از آن چیزی به جا می‌خورد.

برداشت: اگر خدایت به تو حال مستی نداده، احتیاط کن تا به این حال گرفتار نشوی.

برداشت: از آن طرف که سر جان به شراب می‌خورد، همواره از روی اختیار به نوشیدن شراب می‌پردازد.

برداشت: آن کسی که خیلی خوشحال به نظر می‌رسد، در واقع از تو می‌خندد و این خوشحالی‌اش مثل نوعی مستی است، در حالی که تو در حالت مستی و بی‌خبری هستی.

برداشت: وقتی که آن صاحب‌منصب سرکه‌فروشی را داد، چه خوشحال و شادی را به او هدیه کرد.

برداشت: خر با آن چهره زیبا و دلنشین، به راحتی می‌تواند خوش‌گویی و شیوایی را از آن برخوردار باشد.

برداشت: نور آن ماه در وجود تو تابیده شود، مانند لطفی که در بهار بر زمین می‌تابد.

برداشت: این سخن به معنای آن است که شخصی از تو عذرخواهی می‌کند و لباس سبزی به تو می‌دهد که نماد آزادی و رهایی از شرایط پایین‌تری است. این عمل به نوعی تو را از نابودی و نادیدی خارج می‌کند و به تو شایستگی و عظمت می‌بخشد.

برداشت: تصورات و احساسات همه از بویی هستند که از درون دل بیرون آمده‌اند و مانند یک درخت، زنده و پرثمر هستند.

برداشت: ای ساقی، لطف کن و پر کن پیالت را، ولی نه از ظرفی که متعلق به دیگران است.

برداشت: ما صبح را با شراب خوشمزه و لذیذ آغاز کردیم، زیرا در سمت راست ما، حرکت و تلاش برای نوآوری و شروعی تازه وجود دارد.

برداشت: ما در حال نوشیدن شراب صبحگاهی و شب هستیم و ای بهترین پرستش، به ما سلام رسان.