غزل شمارهٔ ۲۶۸۹

برداشت: من در درون جویی پنهان غرق شدم و مانند خاری در آب کمرنگ می‌شوم.

برداشت: با اینکه من خار را نمی‌بینم، اما همواره اثر زخم آن روی من باقی است.

برداشت: نمی‌دانم چه دردی در این جریان وجود دارد، چرا که روح انسان از مزاحمت‌ها و آزارها خالی نیست.

برداشت: بدن من را ببین که چگونه هنرمند از سوزن با دقت و وسواس، نقش‌هایی زیبا بر روی آن ایجاد کرده است.

برداشت: وقتی که لباس خود را از تن به در کردم و به دریا رفتم، مانند مرغابی شدم که در آب شناور است.

برداشت: با شادابی و طراوت به دنیا برمی‌گردم و در دل دارم که مثل موج دریا بی‌نهایت کارها انجام دهم.

برداشت: مانند کاسه‌ای چوبی در گرداب آب، به آن آبی که سهمی از ناری دارد، حرکت کردم.

برداشت: نمی‌دانم آن ساحل کجا رفته است که دریا را نمی‌توان در نزدیکی‌اش دید.

برداشت: اگر تو از چیزی ناراحت باشی، در هر لحظه می‌توانی افروغی از شعله‌ای بیافری.