غزل شمارهٔ ۲۶۸۸

برداشت: امروز ای عارفان، زمانی برای شادی و لذت است؛ وقت آن است که به جشن و سرور بپردازید و از نشئگی و خوشی بهره‌مند شوید.

برداشت: صدا بزن که شاید دیگر نتوانی از سمت شرق تا غرب، آرامش و هوشیاری پیدا کنی.

برداشت: آن‌ها چنان در دنیای شادی و سرخوشی غرق می‌شوند که دلشان در عشق زیبایی، دچار حالتی شیرین و خوشایند می‌شود.

برداشت: اگر از این مست‌ها صدایی نشنوی و از زیبایی‌ها گوشه‌چشمی نداشته باشی، چه چیز را خواهی دید؟

برداشت: در این جمع شاد و سرمست، چه نیازی به خیال و توهم است، اگر این خوش‌گذران از مستی و خماری شکایت نکنند؟

برداشت: به قدری عظمت و بزرگی تو بیش از حد تصور است که هیچ دانشمندی نمی‌تواند آن را درک کند و تو همواره در مقام یک پادشاه بزرگ و بی‌نظیر هستی.

برداشت: اما زمانی که اسبش غبار را به‌پا کرد، تصور سواری بر او را از دست داد.

برداشت: سکوت کن چون اینجا کسی نیست که بتواند سوارکار را از روی غبارش بشناسد.