غزل شمارهٔ ۲۶۸۷

برداشت: ای درویشان! امروز زمانی است برای شنیدن نغمه‌ها و وصل و خوشی.

برداشت: ای موسی، نعلین خود را درآور، زیرا در باغ جان، هیچ گونه خاری وجود ندارد.

برداشت: کبوترها به همه جا پراکنده می‌شوند چون شکارچیان دوباره شکار خود را به دست آورده‌اند.

برداشت: وقتی که سرهای شاد و سرمست از هر گونه دردی آزاد شوند، مانند زمانی است که انسان بدون هیچ نگرانی و خماری از شراب، سرش را بلند می‌کند.

برداشت: بخور و از لحظه‌های لذت ببر، چرا که در آینده‌ای نزدیک، دیگر نخواهی توانست به روشنی و آگاهی تمامی دنیا را از شرق تا غرب ببینی.

برداشت: برو و خودت را به اولویت‌های جدید عادت بده، زیرا آنچه که می‌بینی، همان بو و حالتی است که خودش را نشان می‌دهد.