غزل شمارهٔ ۲۶۸۶

برداشت: اگر محبوب من از من دور شود، من نیز به او تبدیل می‌شوم. بگو که چگونه با او رفتار می‌کنی؟

برداشت: اگر در میان ما فردی چون تو وجود نداشته باشد، تو همچنان در میانه شرم و احساس گناه خواهی ماند.

برداشت: اگر عاشق دچار رسوایی شده است، نباید او را سرزنش کرد؛ زیرا اگر عشق واقعاً عمیق و پاک باشد، هیچ عیبی در آن وجود ندارد.

برداشت: بیا، ای کسی که در آب دستانت را غوطه‌ور کرده‌ای، اگر می‌خواهی خاک خشک را به بالای آب بیاوری، باید تلاش کنی.

برداشت: اگر بخواهی، مانند ابرها خواهی شد و مانند بارانی که از زمین به آسمان می‌رود، دوباره بازگشتی.

برداشت: عشق به تو این اجازه را نمی‌دهد که دست از کار بکشانی، چون همچنان که ناخن بر بدن چسبیده است، این احساس نیز به تو وابسته است.

برداشت: زمانی که بر لب عشق قرار می‌گیری، خود را در حالی می‌بینی که در بی‌قراری و طپش احساسات ساکن شده‌ای.

برداشت: عزیزم، به یاد کسی نباش که تفاوت بین بهار و خزان را نمی‌داند.

برداشت: کسی که به یک چیز خاص آشنا نیست، نمی‌تواند تفاوت‌ها را درست تشخیص دهد. به همین ترتیب، برخی از افراد نمی‌توانند برای یک چیز پیش‌پا افتاده، ارزش واقعی آن را بشناسند.

برداشت: گفتم ای ونک، من در آن موج نازک و زیبا غرق شدم مثل یک پادشاه.

برداشت: من از فعالیت‌هایم خسته شدم و به کمک شمس تبریز نیاز دارم، بیا و در کار من کمک کن، زیرا تو فرد قابل‌اعتمادی هستی.