غزل شمارهٔ ۲۶۸۵

برداشت: دوباره ای ساقی، تو به سراغ من آمدی و مرا به جمع مست‌ها بردی.

برداشت: بار دیگر عهد خود را شکستی و با نوشیدن جام، حجاب‌ها را پاره کردی.

برداشت: بار دیگر ای خیال جذاب و فریبنده، همچون می که مغز مستی‌ها را به خود می‌کشاند.

برداشت: بیا ای آهو، از راهی که می‌روی، نشان تو پیداست؛ چون از گل‌های نسرین و نیلوفر خورده‌ای.

برداشت: در یک لحظه، تمام صحرا پر از گل و زیبایی است، به طوری که نفسی که در آن دمیده می‌شود، همه‌چیز را زیباتر می‌کند.

برداشت: ای آسمان، دیگر به یاد محبوبم نپرداز و احساسات مرا آشفته نکن، که این افکار باعث شده تو هم دچار تغییر و خمیدگی شوی.

برداشت: ای جان، اگر تو نگوئی، من به تو می‌گویم که زیبایی‌اش به قدری خیره‌کننده است که من از شرم او پنهان شده‌ام.

برداشت: بگویم ای بهشت، حالا که دارم با تو صحبت می‌کنم، تو در واقع بدون او قفل شده‌ای و کلید ورود به تو را هم نداری.

برداشت: وقتی تو، ای شفق، یوسف مرا دیدی، همانند زن‌های مصری، دست در جیب کردی و بی‌اختیار شوکتی را از خود نشان دادی.

برداشت: دیشب دیدم که تو در دستت شمعی داری و با آن مشغول پختن دیگی هستی، که باعث شد به یقین برسم که در حال آماده کردن غذایی هستی.

برداشت: ای دل، تو هم در آن آشپزخانه که او بود، چیزهایی را از پشت دیوار می‌شنیدی.

برداشت: عید تنها یک بار در سال می‌آید، اما تو به گونه‌ای هستی که هر روز برای من مانند عید می‌باشی.

برداشت: خدایا، به قدرت بی‌نظیر تو که زیبایی فوق‌العاده‌ای در وجود تو نهفته است.

برداشت: این اشک، نوری ویژه‌ای دارد که نمی‌توان به سادگی از آن گذشت.

برداشت: بگو ای گل، این زیبایی و محبت از کجا به دست آورده‌ای؟ تو که تنها می‌توانستی مانند یک خار خشک باشی.

برداشت: ای چشم، تو هم از خاک ساخته شده‌ای و می‌گویی من چه می‌بینم، در حالی که خودت هم می‌بینی.

برداشت: تو هم که استقامت نشان داده‌ای، اگر می‌دویدی، دوانده هم به دنبالت می‌دوید.

برداشت: در اینجا به اشاره به تأثیر و قدرت شخصیت‌های بزرگ، به ویژه عیسی و علم او، به افرادی که از درک این عظمت ناتوانند، می‌پردازد. به نوعی انتقاد از کسانی است که به ظاهر دعوت یا دعوت دیگران را درک نمی‌کنند و به سادگی از کنار آن می‌گذرند. به عبارتی، این مضمون نشان‌دهنده درک نادرست و سطحی برخی افراد نسبت به ارزش‌های واقعی و آموزه‌های معنوی است.

برداشت: اگر به علم و دانش به شیوه‌ای غیر اصولی و نادرست نزدیک شوی، نه تو باقی می‌مانی و نه آن علمی که انتخاب کرده‌ای، بلکه مثل خاکی بی‌ارزش خواهی شد.

برداشت: به جهان پیر گفتم که جوان شو و ببین که خوشبختی جوانی تا کی ادامه می‌یابد.

برداشت: بیایید نگاهی به امید داشته باشیم، چرا که در این امید بی‌پایان، ناامیدی وجود ندارد.

برداشت: من از گفتن آنچه به تو مربوط می‌شود، دست می‌شویم و نمی‌توانم از آن پادشاه که تو را قطع رابطه کرده‌ام، عبور کنم.