غزل شمارهٔ ۲۶۸۳

برداشت: ای معشوق، تو همچون گلی زیبا یا شیرینی دلپذیری هستی که وقتی مرا می‌بینی، لبخند می‌زنی همچون گل.

برداشت: ای معشوق، تو در باغ همچون درختی هستی که وقتی تو را دیدم، ترسیدم و از ریشه کنده شدم.

برداشت: اگر از من بپرسی که در دوری‌ات چگونه هستم، چه‌قدر زیبایی‌ات کم خواهد شد. من در فراق تو دچار درد و رنج هستم.

برداشت: من کسی هستم که به خاطر جدایی‌ات دچار گرفتاری و بی‌پناهی شده‌ام و تو کسی هستی که باعث ویرانی من در این وضعیت شده‌ای.

برداشت: در این آشپزخانه، جان‌های زیادی در حال خرج شدن است. تو ای دل بیچاره، ببین که تا چه زمانی این وضعیت ادامه دارد.

برداشت: وقتی به در خانه‌ات می‌زنم مثل حلقه‌ای به دور آن، چاره‌ای ندارم چون تو در بالاترین نقطه قرار داری.

برداشت: بیا ای زلف تو که همچون تیری در میدان عشق می‌چرخد، وقتی که در این میدان صحبت می‌کنم، تو مرا به خواب می‌افکنی.

برداشت: عطر سپند برای این است که دل‌ها را می‌سوزاند؛ آتش عشق نیز دل عاشق را می‌سوزاند.

برداشت: بیا ای جام عشق شمس تبریز، که تو برای من دردی کهنه را التیام می‌بخشی.