غزل شمارهٔ ۲۶۸۲

برداشت: ای دوست، تو از اینجا رفتی و این کار سرنوشت و تقدیر ما را تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: چراغ من خاموش شد و دودی که باقی مانده به سمت بالا رفت. فقط چشمانم باقی مانده که به سمت بالا نگاه می‌کنند، ای آقا.

برداشت: زمین تا آسمان پر از دود سیاه است و همه جا را گرفته، ای آقای محترم (افندی) در این حال و روز غم و اندوهی دارد.

برداشت: در این دنیا، تنها تو بودی که به من آرامش دادی و حالا بدون تو، احساس تنهایی می‌کنم، ای عزیز.

برداشت: کجا شانس این را دارد که در آتش عشق تو، حال و روز ما را ببیند، ای عزیز؟

برداشت: می‌گویم، ای دوست، پاسخ من را بده و دوباره پیشم بیایید.

برداشت: هر طور که برگردم و هر چیزی که بگویم، من از هفت دریا گذشته‌ام، ای آقا.

برداشت: من در حیرت و دشمنی به سر می‌برم، ای خداوند، تو رحمت کن بر من.

برداشت: من نگرانم تا زمانی که آن رحمت بیاید، شاید بنده نتواند در اینجا باقی بماند، ای آقا.

برداشت: ای افندی، تو چه کردی که حالا اینطور شده‌ای؟ تتیپا، تتیپا!