غزل شمارهٔ ۲۶۷۶

برداشت: ای مطرب، با نوازی سبک و دلنشین، به شادی بپرداز و ای ساقی، زودتر شرابی را بیاور.

برداشت: دختر زیبایی رنگ و لعابی تازه به خود گرفت و از چشمه زندگی، آب تازه‌ای جوشید.

برداشت: دلبر نهان با آتش عشقش دل‌ها را سوزاند، به‌طوری که بوی کباب در فضا پخش شد و مجلس را پر کرد.

برداشت: چرا ای پیر مجلس، که در هنر سرآمدی، به صدای نی جوابی نمی‌دهی و از ناله‌هایش سخنی نمی‌گویی؟

برداشت: نی نمی‌تواند از چشمان بیدار چه بگوید، زیرا او خود در خواب مستی به سر می‌برد.

برداشت: وقتی دل سنگین به آرامش برسد، چشم در حالی قرار می‌گیرد که سرشار از شادی و خوشحالی است.

برداشت: هر دو جهان به شدت تحت تاثیر قرار می‌گیرند وقتی که آن چهره‌ی زیبا نقابش را کنار می‌زند و نمایان می‌شود.

برداشت: ای ساقی، آیا به دوستان خوشبختی حال و احوال جدیدی بدهی، تو که باری شراب خالص و ناب داری؟

برداشت: اگر کمی از این می بنوشی، تا وقتی که به فرق سرت برسد، بوی عشق و معرفت شمس تبریزی را حس می‌کنی.