غزل شمارهٔ ۲۶۷۵

برداشت: از پیامبر بیاموز که مانند طلا ارزشمند است، زیرا هر چه حق بدهی، رضایت هم می‌گیری.

برداشت: در آن لحظه که رضایت تو حاصل شود، در بهشت باز می‌شود.

برداشت: اگر کسی که غم و اندوه را به تو می‌آورد، به نزد تو آمد، او را همچون یک دوست و آشنا در آغوش بگیر.

برداشت: هر ظلم و بی‌محبتی که از طرف محبوب به تو می‌رسد، با خوشحالی و با رویکردی مثبت به او پاسخ بده.

برداشت: تا زمانی که آن اندوه از پرده شیرین و نرم بیرون نیاید، دلربایی و زیبایی وجود دارد.

برداشت: به گوشه چادر غم دست بزن، چون او کار بسیار زیبایی انجام داده است.

برداشت: در این مکان، من به عنوان یک زن باکره حاضر هستم و هر زیبای خوش‌لباسی را به خود جلب می‌کنم.

برداشت: همه عده‌ای در چادرهای ناپسند پوشیده‌اند، طوری که گویی او یک اژدهاست.

برداشت: من جان اژدهای سیری را می‌پرستم، اگر تو از جان سیر شده‌ای، صدایی را بشنو.

برداشت: هیچ‌کس غم مرا نخواهد دید مگر اینکه بخندم و درد را جز با دارویی که خودم برایش می‌سازم برطرف نمی‌کنم.

برداشت: هیچ چیزی در دنیا به اندازه غم مبارک نیست، زیرا هیچ نتیجۀ منفی برای آن وجود ندارد.

برداشت: هرگز نمی‌توانی چیزی را که از روی ناپاکی به دست آمده، به سالمی و درستی پیدا کنی؛ زیرا من به خاطر خطایی که ممکن است پیش آید، خاموش و ساکت ماندم.