غزل شمارهٔ ۲۶۷۳

برداشت: سوالی از تو دارم، ای آقا! چه دلیلی دارد که امروز این‌قدر دلنشین و زیبا هستی؟

برداشت: چه کسی می‌تواند شبیه ماه باشد که بگویم چهره‌اش زیباست؟ چه کسی می‌تواند مانند جان باشد که بگویم زندگی‌بخش است؟

برداشت: برای آن چهره زیبا، بارها و بارها از خدا درخواست کرده‌ام و از او درخواست کمک کرده‌ام.

برداشت: بهتر است از نگرانی‌ها و افکار منفی دور شوی. تو چگونه‌ای و چه احساسی داری، اما اگر از این وضعیت خارج نشوی، نمی‌توانی خودت را پیدا کنی.

برداشت: تو صد سال است که در این مسیر حرکت کردی و با وجود امواج بزرگ و عظیم، به جلو پیش رفته‌ای.

برداشت: تو خودت را فدای خواسته‌های نفسانی‌ات کردی و از آن‌ها فاصله گرفتی.

برداشت: دل معشوق به آرامش و تسلیم در برابر عشق دست یافته و آماده پذیرش است.

برداشت: من بر این موضوع گذشته‌ام، ای جان، زیرا این لحظه، لحظه‌ای است که می‌توانم دوباره زنده شوم و از خواب بیدار شوم.

برداشت: تو با نگاه‌های گوناگون خود، چشم ما را به هزار شکل مختلف می‌چرخانی و دنیا را به انواع مختلف به ما نشان می‌دهی.

برداشت: زندگی گاهی بسیار سخت و خشن است، مانند زندان یا چاه، و گاهی پر از زیبایی و شادی است، مانند باغ گل و دلربایی.

برداشت: هر از گاهی تو را به شکل مار می‌سازد و گاهی دیگر به شکل درخت یا عصا می‌دهد.

برداشت: همه چیز به دست توست، چه انسان و چه حیوان، و تو می‌توانی آن را به نمایش بگذاری.

برداشت: گاهی زندگی به رنگ آبی و آرامش است و گاهی به رنگ خون و اضطراب. زمانی شب است و زمانی صبحی روشن و پرنور.

برداشت: این احساس ترس و امید در هم پیوسته است، به گونه‌ای که با هر نوع تضادی، می‌توانی به خوبی فرار کنی و از آن دور شوی.

برداشت: چند سوال از تو دارم که اگر پاسخ بدهی، می‌تواند به حل مشکلات ما کمک کند.

برداشت: سوال اول این است، ای سخنگو، که تو هم آغاز و هم پایان هستی و جان من به تو وابسته است.

برداشت: همان‌طور که در ابتدا تویی، در انتها نیز تویی. از کجا می‌توانم بفهمم که وفا چیست و بی‌وفایی چه؟

برداشت: دومین نکته این است که ای آن کسی که کمر را برای درد و رنج مردم نمی‌شکنی، باید بدانی که سختی‌ها و زحمت‌های زندگی، تو را به طرز خاصی تحت تأثیر قرار می‌دهند.