غزل شمارهٔ ۲۶۷۲

برداشت: ای دل، در روزه مهمان خدا هستی و طعام آسمانی را فراهم کن.

برداشت: در این مکان تاریک و پر از مشکلات، اگر هزار در را به سوی جهنم ببندی، به جای آن، درهایی به سوی بهشت باز خواهد شد.

برداشت: این یخ به زودی ذوب می‌شود، پس آن را سریع بفروش. از رفتار خداوند یاد بگیر که چگونه در مدیریت و رهبری عمل کند.

برداشت: پیراهن زاهدی را که تنها جنبه ظاهری دارد و به درد نمی‌خورد، کنار بگذار. به جای آن، به شعله‌ای آتشین و معانی عمیق فکر کن.

برداشت: خود را از هر گونه پوشش و ظاهرسازی خالی کن و به حقیقت وجود خود اشاره کن؛ اگر از هر آنچه که نمایانگر هویت ظاهری توست، فراتر نروی، هرگز به حقیقت نخواهی رسید.

برداشت: یک نفر به معشوقش می‌گوید که جانش را به خاطر عشق می‌طلبد و از او می‌خواهد که عذرش را بپذیرد. او به صورت استعاری بیان می‌کند که جانش به خاطر عشق به او، عذرها و دلایل مختلفی دارد.

برداشت: ای عشق، در این شرایط غبارآلود، از تو خواهش می‌کنیم که ما را ببخشی. ما اشتباهی کرده‌ایم، اما تو نیز می‌دانی که ما خطایی نداریم.

برداشت: او با خنده می‌گوید که دستت را گرفتم چون می‌دانم که بدون کمک من نمی‌توانی حرکت کنی.

برداشت: من به تو هشدار دادم ای طبیب که تو به خاطر این ترس و امید دچار آسیب شده‌ای.

برداشت: از مصرف برخی چیزها خودداری کن تا بتوانم برایت نوشیدنی تهیه کنم که تو را تا ابد از خود دور نکند.

برداشت: سکوت کردم زیرا عشق خودش درباره‌اش سخن می‌گوید، زیرا اوست که جان را زنده و پرانرژی می‌کند.