غزل شمارهٔ ۲۶۷۰

برداشت: ای دوست، خوشحالم که حال تو را می‌پرسم. آیا در این روزهای سخت و دشوار حال تو خوب است؟

برداشت: در هر لحظه از روز و شب، تنها به یاد تو هستم و این خون دل خوردن من به خاطر غم توست.

برداشت: این آتش که در جهان برافروخته شده، ناشی از دودی است که از لشکر تاتار بلند می‌شود، تو چگونه‌ای؟

برداشت: در این دریا و تاریکی و با وجود امواج زیاد، تو در کشتی پر از بار و محکم چگونه هستی؟

برداشت: من بیمارم و تو طبیب ما. پس بگو، ای طبیب، حال من چطور است؟

برداشت: اگر من از تو بپرسم، در حالی که تو خودت نمی‌پرسی، ای شیرین و زیبا، حال تو چطور است؟

برداشت: وجودی هست که هیچ شکی در آن نیست و بسیار فراتر از توضیحات و توصیفات است. ای دل، دیگر در مورد آن زیاد صحبت نکن و به جزییات پرداخته نشو.

برداشت: به شمس الدین تبریز بگو که ای خورشید زیبایی، رازهایت چیست و چگونه هستی؟