غزل شمارهٔ ۲۶۶۵

برداشت: ای صوفیان، امروز وقت شادی و خوشحالی است و باید به جشن و سماع بپردازید.

برداشت: از هر سو درها باز شده و صدا به گوش می‌رسد، و از عمق دریا بخاری دیده می‌شود.

برداشت: امروز، وجود‌ها از بوی نزدیکی و پیوندی پر شده و جان‌ها آماده‌ی فدا کردن خود هستند.

برداشت: صدایی که هر گوش و عقلی می‌شنود، از بی‌خود بودن کامل شنوا است.

برداشت: بدان که ممکن است تا ساعتی دیگر هوشیاری و آگاهی را از مشرق تا مغرب (از هر سو) نیابی.

برداشت: در آن میدانی که هیچ کسی در آنجا نمی‌بود، هر گوشه‌ای از آن مملو از روحانی و سوارانی بود.

برداشت: وقتی که هیزم به این آتش بیفزاید، شعله‌های آن به اندازه‌ای بلند می‌شود که به آسمان‌های بالاتر برسد.

برداشت: در قلب زمین نامناسب و بی‌حالت، هوای تازه‌ای به وجود می‌آید که به هر طرفی درختی رشد می‌کند و جویباری روان می‌شود.

برداشت: در باغ‌ها دیده‌ای که چگونه یک درخت، درخت دیگری را به آرامی حمایت می‌کند و کنار خودش قرار می‌دهد.