غزل شمارهٔ ۲۶۶۴

برداشت: دوست عزیز، تو از این قفس تنگ و بسته آزاد شدی و از این زندان ملال‌آور رهایی یافتی.

برداشت: به خاطر زیبایی خود، تصویر خود را از روی آینه برداشت کردی و در آینه چیزی را دیدی که انتظارش را داشتی.

برداشت: خبرهایی که شنیده‌ای را با دقت بررسی کن و نگاهی به واقعیت بینداز.

برداشت: وقتی که وجود خود را به طبیعت و عناصر سپردی، روح و esencia خود را به آسمان فرستادی.

برداشت: از چرخش‌های مادی و دنیوی رها شدی و به چرخش‌های معنوی و روحانی دست یافته‌ای.

برداشت: تو از اشک‌هایم دور شدی، مادر، چون دنیا را دیدی؛ به سوی پدر عقلانی فرار کردی.

برداشت: هر لحظه از زندگی را با لذت و خوشی بگذران، حتی اگر در این مسیر با سختی‌هایی روبه‌رو شوی.

برداشت: هر چیزی را که می‌خواهی انتخاب کن و بگیر، چون تو ما را از میان تمام عالم برگزیده‌ای.

برداشت: تو از این دنیا مانند حلوا به سفره آن جهان رفتی، زیرا در اینجا به شکلی محترم و با افتخار زندگی کردی.

برداشت: اگرچه تولید مثل در تو متوقف شده است، اما تأثیر و آثار دنیای تو همچنان وجود دارد و به اوج خود رسیده است.

برداشت: در این دنیا جا نمی‌گیری، بنابراین تو باید به سمت آن سوی دیگر بروی که هر لحظه به کمال بیشتری می‌رسی.

برداشت: سکوت کن، زیرا زمان مرگت نزدیک است و آن را به تو نشان داده‌اند. این پیام، هشدار غافل‌گیری است.