غزل شمارهٔ ۲۶۶۲

برداشت: ای دل، دوباره به همان حالتی که در آن صحرا و بیابان بودی، برگرد و به خودت با همان خون و زندگی نو باده بده.

برداشت: اگر در این دنیا مانند خاکستر هستی، به خودت بیای و در کانون زندگی و عشق قرار بگیر، چون این همان جایی است که باید باشی.

برداشت: در این مرحله چون و چرا  کردن (محاسبه سود و زیان، دودوتا چهارتایی بودن)  ، چه مدت باقی خواهی ماند؟ به شیوه‌ی الهی تغییر و دگرگونی فکر کن و بی‌چون و چرا شو!

برداشت: این بیت به این معناست که تو باید بپذیری که در زندگی باید به جنبه‌های مختلف و گاهی سختی‌های آن توجه کنی. اگر فقط به جنبه‌های منفی یا زحمت‌های زندگی بپردازی، حسرت می‌خوری که چرا از فرصت‌های خوب و بالا بودن در زندگی بهره‌مند نشدی. بنابراین، از فرصت‌ها استفاده کن و به پیشرفت و تعالی خود فکر کن.

برداشت: در این دوران که مانند بیماران طول عمر خود را کاهش می‌دهند، سعی کن روزبه‌روز در عمر و زندگی‌ات رشد و ترقی داشته باشی.

برداشت: به خودت بیفایده مشغول نشو، سعی کن در زندگی به چیزهای بزرگتر و مهم‌تر بپردازی و از تلاش‌هایت در جهت تحقق خودت استفاده کن.

برداشت: تو که اسیر این دنیا هستی، چرا به خاطر جایگاه خودت مانند سلطان و باران رفتار نمی‌کنی، همانطور که در گذشته بودی؟

برداشت: اگر جسم تو به خاطر آفات و مشکلات سختی می‌کشد، پس باید مانند فریدون که جانش را برای نجات مردم فدای کرد، قهرمان و نجات‌دهنده باشی.

برداشت: به همان شانس و موفقیتی که در گذشته دیدی، اکنون نیز مانند آن زمان بخت خوب داشته باش که همانند آن زمان باشی.

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره می‌شود که به جای تنظیم و نظم دادن به مسائل سطحی یا ظاهری، بهتر است به عمق زندگی و طبیعت وجود خود بپردازی و مانند دریا، که نماد آزادی و وسعت است، به جوشش و عمق درون خود رو بیاوری.