غزل شمارهٔ ۲۶۶۱

برداشت: کجا رفت آن عهد و پیمانی که با من بستی؟ کجا رفت آن قول و سوگندی که به من دادی؟

برداشت: تو نگفتی که سرنوشت و زمان، هرچند که ما را به دور خود می‌چرخاند، هرگز باز نمی‌گردند و بنابراین، انسان‌های گمشده هم به حالت قبلی برنمی‌گردند.

برداشت: وقتی که دلگرمی و روشنی خورشید وجود دارد، دیگر هیچ چیز نمی‌تواند ما را بشکند یا سرد کند.

برداشت: نگفتی که باید با دل و شجاعت رفتار کنیم، به خاطر همه مردان و به خاطر مردانگی.

برداشت: شما می‌گویید که من رفتار ناپسندی داشته‌ام، اما باید بگویید که من این کار را از شما یاد گرفته‌ام و قبلاً شما چنین رفتارهایی را از خود نشان داده‌اید.

برداشت: چرا ممکن است کسی مانند من، که مانند یک گدا هستم، در برابر تو که شاهنشاهی، نبردی نکند؟

برداشت: میان ما دو نفر، چیزی وجود دارد که شیرینی و تلخی را به یاد می‌آورد؛ من تلخی را دارم و تو شیرینی را.

برداشت: اگر من سرکه می‌فروشم، تو شکر به آن اضافه کن، چون تو به شیرینی معروفی.

برداشت: من از خاک هستم و اگر روزی باد بیافتد، به او عذر نده و نگو که تو را به گرد و غبار تبدیل کرده است.

برداشت: نباید از کسی مانند من که خود را بزرگ نمی‌دانم، راه را گم کرد؛ چراکه طلا به خاطر رنگ زردش کم‌ارزش نیست.

برداشت: آتش شهاب ما زنده است، مانند نام‌های شهاب سهروردی.