غزل شمارهٔ ۲۶۵۹

برداشت: کسی که در ذات خود تنبلی و ضعف داشته باشد، هرگز نمی‌تواند برای دیگران خیر و تندرستی به ارمغان بیاورد.

برداشت: دامن خود را به دست حسودان نده، زیرا آن‌ها تو را به سوی پایین و ضعف می‌کشانند.

برداشت: حسادت بدترین آسیبی است که می‌تواند به خود و دیگران وارد شود و در کل وجود انسان‌ها تأثیر منفی می‌گذارد.

برداشت: بشتاب و دل را خوش کن و حسادت‌های دیگران را نادیده بگیر، وگرنه خودت ممکن است فرصت‌های خوب را از دست بدهی.

برداشت: وقتی که از این برادران جدا شدی، مانند یوسف که از قید اسارت در سرزمین مصر آزاد شد و از خطر گرگ‌ها رهایی یافت.

برداشت: اگر کسی به تو حسد داشته باشد و حتی بخواهد به طور ظاهری به تو محبت کند، در درون خودش از تو کینه و دشمنی خواهد داشت و ممکن است در فرصتی مناسب به تو آسیب بزند.

برداشت: عشق و محبت او هیچ تاثیری ندارد، چرا که دل بی‌محبت نمی‌تواند به کسی وابسته شود و چگونه دل می‌تواند به کسی که هیچ احساسی ندارد، وابسته گردد؟

برداشت: اگر به قلعه‌ی تقوا وارد شوی، از حسد و دشمنی همیشه در امان خواهی بود.

برداشت: اگرچه به نظر می‌رسد که از شیر استفاده کرده‌ای، اما باید از آن دست بکشی؛ چرا که آن شیر واقعی نیست و تو فقط به خاطر حال و هوای مستی، به آن نزدیک شده‌ای.