غزل شمارهٔ ۲۶۵۷

برداشت: ای دل، برو به جایی که نرم و لطیفی وجود ندارد، تا نازنینان را مشاهده نکنی.

برداشت: اگر تو در این عالم دچار نوسان نشوی، هرگز به آن جلد و حالتی که خواسته‌ای نخواهی رسید.

برداشت: اگر در آینه به چهره خوبان نگاه نکنید، دلیلش این است که با اخلاق بد خود در کنار آن‌ها هستید.

برداشت: زیبا شو چونکه این آیینه هم زیباست و بی‌نقص باش چونکه آیینه هر نقصی را نمایش می‌دهد.

برداشت: پنهان نشو، زیرا غیرت در انتظار است و تو را می‌بیند که در کمین هستی.

برداشت: تو از خود پنهان شدی و به درون خود رفتی، چشمانت را بستی تا خود را نبینی.

برداشت: تو به یاسین (سوره‌ای از قرآن) با صدای زیبا می‌خوانی، اما از کینه و دشمنی، همه وجودت مثل دندانی است که در ظرفی (سینی) تلنبار شده است.