غزل شمارهٔ ۲۶۵۶

برداشت: نه هیچ کس نمی‌تواند آتش عشق و احساسات ما را به درستی بیان کند، و نه کسی قادر است رازهای دل ما را به زبان آورد.

برداشت: دل از تمام پرده‌های پوشاننده خود آزاد شد و عشق در کنار هم، دو روح را به هم پیوند داده است.

برداشت: اگر میان دو نفر جدال و نزاعی باشد، حتی اگر جبرئیل هم بیاید، نمی‌تواند از آتش آن تیرگی و تنش یک لحظه هم آرامش بیاورد.

برداشت: در هر لحظه که به وصال می‌رسی، در واقع به unir می‌رسید و در هر جا که نگاه کنی، همچنان نشانه‌های وصال را مشاهده می‌کنی.

برداشت: جمله بیان می‌کند که وقتی به بالای بام سلطانانی نگاه می‌کنی، متوجه می‌شوی که آنجا مانند پاسبانی است که برای نگهبانی آماده شده است. به نوعی به تأمل و دقت در اعمال و رفتار آنها اشاره دارد.

برداشت: پیوند و ارتباط با خدای بزرگ مانند کوه طور است و در آن مکان، هیچ تاب و نوری وجود ندارد که لحظه‌ای درخشش پیدا کند.

برداشت: اگر تمام عقل‌ها و دانش‌ها را کنار هم بگذاری، باز هم نمی‌توانی به اوج و بالای آنها دست یابی.

برداشت: اگر بخواهم درباره ویژگی‌های مردان سخن بگویم، باید بگویم که آن‌ها در سجده‌هاشان نشان‌دار هستند؛ اما اگر از کسی که بی‌نشان است صحبت کنم، نمی‌توانم نشانی از او پیدا کنم.

برداشت: از آن نوری که مفهومش فراتر از کلمات است، این سخن برای تو مانند یک هدیه شده است.

برداشت: از شمس تبریز، سخنان و گفتگوها به حدی زیاد شده که کمرش را به درد آورده است. اگر میان‌جی یا واسطه‌ای داری، او را بیاور و این مشکلات را حل کن.