غزل شمارهٔ ۲۶۵۲

برداشت: ای محبوب، تو در فکر و اندیشه‌ای عمیق فرو رفته‌ای که باعث شده‌ای با دوستان و یارانت نتوانی هماهنگ شوی.

برداشت: فردی که عاشق است، بر روی آتش نمی‌نشیند مگر اینکه عشق او حقیقی و عمیق باشد.

برداشت: به من نگاه کن که قبل از این عشق، از دنیا جدا و بی‌نیاز بودم.

برداشت: یک روز فرصتی فراهم آمد و من با دیدن زیبایی چهره‌ای چون ماه، به بازی با موهای او مشغول شدم.

برداشت: این شعر بیان می‌کند که گرفتار عشقی شده‌ام که به اندازه‌ی یکصد روز قیامت طولانی و سخت است. به معنای دیگر، عشق من چنان عمیق و دشوار است که احساس می‌کنم با گذشت زمان، هیچ پایانی ندارد و این وضعیت مرا به شدت آزار می‌دهد.

برداشت: از خون من بویی شبیه مشك به مشام می‌رسد زمانی كه شهید به خاک می‌افتد و من از این موضوع احساس شرم می‌کنم به خاطر قهرمانان.

برداشت: شمس الدین تبریز به عاشق توصیه کرد که مانند معشوق خود ناز نکند.