غزل شمارهٔ ۲۶۵۱

برداشت: ای مهربان، تو مانند گلی یا همه‌تان مثل قند هستید؛ وقتی مرا می‌بینی، مانند گل می‌خندی.

برداشت: عزیزم، تو مانند درختی هستی که در باغ قرار دارد و وقتی تو را دیدم، آن درخت را بدون شاخه‌اش تصور کردم.

برداشت: اگر از حال و روز من در جدایی بپرسی، آیا به مقام و جایگاهت آسیب می‌رسد؟

برداشت: من کسی هستم که از دوری‌ات دچار فقر و پریشانی هستم و تو آن کسی هستی که می‌توانی مرا از این پریشانی نجات دهی.

برداشت: در این آشپزخانه هزاران زندگی به خطر افتاده است، پس ای دل غمگین، به این موضوع خوب توجه کن که چه مدت از این وضعیت می‌گذرد.

برداشت: اگرچه من در کنار درت هستم، چه می‌توانم کرد وقتی تو در اوج بلندی قرار داری؟

برداشت: بیا ای زلفی که مثل چوب چمن بازی می‌کنی، چون می‌گویم در این میدان به چه صورت بر اثر زیبات می‌افکنی.

برداشت: سپند برای این است که بسوزد، دل را می‌سوزاند، همچنان که دلبر نیز شعله‌ی سوزان خود را دارد.

برداشت: ای جام عشق شمس تبریز، بیا که تو درمانی برای دردهای قدیمی من هستی.