غزل شمارهٔ ۲۶۴۷

برداشت: ای دل، چون به رازهای زندگی آگاه شدی، دیگر از تمام کارها بی‌نیاز گشتی.

برداشت: تو همان شخص دیوانه و شیفته هستی، پس چرا به خودت می‌گویی که عاقل شده‌ای و هشیار گشته‌ای؟

برداشت: اگر با فکر و تدبیر عمل کنی، در واقع به نفع خودت خواهد بود و تمام وجودت را وقف خدمت به دیگران کرده‌ای.

برداشت: همانطور که مجنون رفتار می‌کرد، تو هم همان را ادامه بده، چون از نظم و ترتیب‌های معمولی کلافه شده‌ای.

برداشت: وقتی که تو خواستی هم عاقل و هم پنهان باشی، چرا در کجای شوق و شادی به بازار رفتی و به خُود باختی؟

برداشت: نشستن در کنار و بی‌تحرکی فایده‌ای ندارد، زمانی که با رفقای خود در این مسیر دوست شدی.

برداشت: به دشت برو، به همان دشت که در این ویرانه‌ها خیلی گشتی و تجربه‌هایی به دست آوردی.

برداشت: در همسایگی تو شخصی وجود دارد که به خاطر عطرهای مست‌کننده‌اش، تو نیز تحت تأثیر قرار گرفتی و حالت دگرگون شده است.

برداشت: برو و این رایحه را بپذیر و به مکانی برو که در آن آزادی و خوشی وجود دارد، زیرا تو نیز مانند این بو، سبک و رها شده‌ای.

برداشت: به مانند سیمرغ که به قله‌ی کوه قاف می‌رود، تو نیز در پی یار خود، خود را با پرندگانی همچون جغد و بوتیمار محاصره کرده‌ای.

برداشت: به جنگل معنی برو و مانند شیرها قوی و شجاع باش، نه اینکه مانند یک کفتار ضعیف و ترسو باشی.

برداشت: به پیراهن یوسف نزدیک نشو، چون یعقوب که به خاطر او غمگین و ماتم‌دار شده است.