غزل شمارهٔ ۲۶۴۵

برداشت: من از دست محبوبم نوشیدنی نوشیدم و حالا سرمست و شاداب هستم، حتی اگر وضعیت ظاهری‌ام خراب باشد.

برداشت: من آتش پنهانی را برگزیده‌ام که از آن در چهره‌ام روشنایی و تابش نمایان است.

برداشت: در عالم عشق هزاران نکته و مفهوم را بیان کرده‌ام، اما هیچ پاسخی دریافت نکرده‌ام.

برداشت: گاهی دل من می‌سوزد و گاهی سرد و بی‌احساس می‌شود. مثل کباب که هم می‌سوزد و هم می‌پزد، دل من حالتی ندارد که به‌طور ثابت فقط یک‌طور باشد.

برداشت: من را آن ماه زیبایی به شکلی درآورده است که سیصد ماه دیگر هم نمی‌توانند او را در خواب ببینند.

برداشت: من در دریای شهدی غوطه‌ورم که زنبور می‌تواند از آن عسل بگیرد.

برداشت: بهشت در مسیر او کمتر مانع دارد و در حضور او، عقل کمتر از ابر مشکل می‌سازد.

برداشت: در دنیا همه چیز را مانند آب زلال می‌بینم که ماهی درون آن می‌درخشد.

برداشت: اگر در کنار شمس تبریزی باشی، نوری همچون نور ماه به تو خواهد تابید.