غزل شمارهٔ ۲۶۴۴

برداشت: یک روز تو من را به خود نزدیک نکردی و از زیبایی لبت هیچ نشانه‌ای به من نداد‌ي.

برداشت: از شبی که موهای تو را در خواب دیدم، حالا در حیرت و گیجی به سر می‌برم و تو هنوز معنای این خواب را برایم روشن نکرده‌ای.

برداشت: هیچ دانشمند و صاحب نظری در دنیا وجود ندارد که تحت تأثیر جذابیت و زیبایی آن زلف مانند زنجیر، دیوانه نشود.

برداشت: چشمانم از غم تو بسیار گریسته است و تو با سنگ دلی، محبت و مهربانی را از او دریغ کرده‌ای.

برداشت: در کعبه، ما با عشق و ارادت، لباس سفر به سوی تو را پوشیدیم و با صدای بلند، ندا در دادیم، اما تو به ما جواب ندی و از تو خبری نشد.

برداشت: دل من به خاطر غم تو به شدت ناراحت و گرفته است، ای سرو جوان. بخت من به قدری تغییر کرده که دل پیر و خسته‌ای پیدا کرده‌ام، اما تو هیچ تلاشی نکردی تا قلب مرا تسلی دهی.

برداشت: هیچ دلی در جهان وجود ندارد که با زیبایی دو ابروی تو برابر باشد، زیرا تو با ناز و عشوه‌ات دل‌ها را آشفته و مجروح می‌کنی.

برداشت: بسیاری از عقل‌ها در زیبایی تو عاجز مانده‌اند و به خاطر لطف تو، نتوانسته‌اند روزی معنای آن را بیان کنند.

برداشت: در از بین بردن جان‌ها و آزار دادن آن‌ها، ای بت، به‌راستی تو هیچ قصوری نداری.

برداشت: ای دلبر خون‌خوار، در کشتن من تأخیر نکردی و هر چند بار که ناله کردم، یک ثانیه هم صبر نکردی.

برداشت: دل من به خاطر عشق تو به شدت می‌سوزد و برای بهبود حال خود هیچ کمکی از تو دریافت نکرده‌ام.

برداشت: از غم دوری تو بیمار شدم و تو هرگز برای من که در این حال هستم، تدبیری نیندیشیدی.

برداشت: خورشید بارها به زیبایی و جذابیت تو نگاه کرده، ولی تو همچنان تحت تأثیر قرار نگرفته‌ای.

برداشت: من به نشانه‌ی ناتوانی و غم فراق، بر خاک در تو افتادم، ولی تو داستان این دل شکستگی را ننوشتی.

برداشت: من دیگر سکوت می‌کنم و هیچ چیزی نخواهم گفت، چون تو دیگر تفاوتی با خادم قدیمی‌ات نداری.