غزل شمارهٔ ۲۶۴۲

برداشت: از آن مکان بیا، آقا، به این مکان نیا، که اینجا منزلی برای تو نیست. تو کجایی، خانه‌ات کجاست؟

برداشت: در جایی که دیگر جای مناسب نیست، چراگاه تو بوده است. چرا باید از این شهر محروم باشی؟

برداشت: باید به گونه‌ای زندگی کنی که تمام وجودت متعلق به عدم باشد، تا از اثر این زندگی مادی آزاد شوی و به فضایی روشن‌تر دست یابی.

برداشت: گاهی باید در سکوت و آرامش قدم گذاشت و گاهی هم از موقعیت‌های دشوار فرار کرد. این دنیا پر از بی‌ثباتی و آشفتگی است؛ نگاهی به حال و وضع خود بینداز و ببین که در کجا قرار داری، بی‌سر و بی‌پایی.

برداشت: ای راهنما، وقتی در می و سفر مست می‌شوی، نه خودت راهی را می‌شناسی و نه می‌توانی دیگران را هدایت کنی.

برداشت: عاشقان همیشه در حال و هوای ازلی بودند و در حالتی از عدم به سر می‌بردند، به طوری که از نبودن، قاعده‌ای برای وجود پیدا کرده‌اند.

برداشت: دو نفر در حالت مستی و سرخوشی به همدیگر نزدیک شده‌اند و همچون شهری گمشده پر از زیبایی‌ها و خطاها به نظر می‌رسند.

برداشت: این صدا و فریاد که می‌گوید چه خوب است و به سجده افتاده‌اند و این عمل باعث افزایش روح و صفا می‌شود.

برداشت: شمس الحق تبریز، هم معشوقی الهی و هم نور زمین است، و همچنین به عنوان خورشید آسمانی نیز شناخته می‌شود.