غزل شمارهٔ ۲۶۴۰

برداشت: از آتش مگریز که همچنان خام بمانی؛ اگر از این حلقه بیرون شوی، در دام خواهی ماند.

برداشت: چون باران از دوستان مگریز و سرکشی نکن؛ اگر سرکشی کنی، سرگشته روزگار خواهی ماند.

برداشت: با دوست وفا کن که وفا بدهی زمان بی آغاز است؛ می‌ترسم بمیری و بدهکار بمانی.

برداشت: دچار دلهره شده‌ای و چنان حالی داری که از ناتوانی در طاس حمام گرفتار آمده‌ای (توان حرکت نداری). [1-به استناد لغتنامه دهخدا، واژه «طاس» عربی شدهٔ «تاس» به معنی «تشت» است. 2-در گرمابه‌های قدیمی، از «تاس» برای ریختن آب روی بدن استفاده می‌شد.]

برداشت: می‌ترسی از این اندیشه و خویی که داری، دچار بیماری سرسام شوی.

برداشت: با ما یکدل شو، زیرا زمان آن رسیده است تا سرانجام مانند بزرگان شاد بمانی.