غزل شمارهٔ ۲۶۳۷

برداشت: امروز روز شادی و رقص است و نوشیدنی و ظرفی پر از شراب. یکی از ساقیان خوشحال و سرمست در جمع دوستان و بی‌ممنوعیت حضور دارد.

برداشت: از آن نوع چیزهایی که خارج از وجود است، هیچ نوع آزادی و حریتی برای شخصی که غرق در افکار گیج کننده و حواس‌پرتی است، وجود ندارد.

برداشت: روحی وجود دارد که آزاد و بی‌قید است و از آن روح تجربه‌ای کسب کرده‌است. حالا این روح کهنه کجا رفته و آن روح تازه و ناآشنا کجا است؟

برداشت: در مقابل چنین فتنه‌ای و با در دست داشتن چنین شربتی، خداوندا، جان مسلمان چه سرنوشتی خواهد داشت؟

برداشت: از این شراب، کسی که دلش تشنه بود، حالش خوب شد. او که برای رسیدن به این لذت، خون دل خودش را در این راه صرف کرد.

برداشت: زندگی جاودانه خواهد شد، زمانی که با این جام صبحگاهی، از مرگ و ناله‌های ناشی از غم و اندوه در امان باشیم.

برداشت: این چهره از عالم غیب است و سرخی آن ناشی از خون نیست. سفیدی آن نیز از نور ناشی می‌شود، نه اینکه از کافور باشد.

برداشت: شمعی روشن و درخشنده وجود دارد که از آسمان فراتر رفته و پروانه‌ای که به دور آن می‌چرخد، دل‌های عاشق را به سمت خود جذب می‌کند.

برداشت: از نور او حجاب‌های هفت آسمان سوخته‌اند و جان‌ها و روان‌ها از دور و بر پرواز کرده‌اند.

برداشت: این حلقه مستان در خرابات به شدت محو و غرق در عشق و مستی است و این حالتی که داریم، به خاطر دور بودن از لب و دندان تو، ای صاحب! به معنای دوری از معشوق و زیبایی اوست.

برداشت: آفرین بر تو که از وضعیت دشوار رهایی یافته‌ای! شادی و خوشحالی برایت در صبح و لحظاتی دل‌انگیز آرزو دارم.

برداشت: ملک الموت با خود می‌گوید که اینجا هیچ سلاحی موثر نیست و به هیچ دردی نمی‌خورد.

برداشت: ما از آنچه در دنیا می‌گذرد بی‌خبریم و نمی‌دانیم که خبر چیست. خودِ داشتن آمرزش و بخشش، بزرگ‌ترین نعمت و مغفرت برای ما خواهد بود.

برداشت: از دنیای ناشناخته صدای شاد و مستی را بشنو و در خود فرو برو، گویا صدای دلنشین و روشنی در فضا پیچیده است.

برداشت: اگر با او نان نخورم، در واقع به خواران و پست‌ها خدمت کرده‌ام، پس بهتر است که از خوردن نان‌های کم‌ارزش پرهیز کنم و به زخم‌ها و دردهایی که باعث رنج و آزار می‌شوند توجه کنم.

برداشت: شمس تبریز همواره درخشش و نور خود را حفظ کرده و هیچ‌گاه از تابش و روشنی خود کاسته نمی‌شود.