غزل شمارهٔ ۲۶۳۵

برداشت: امروز روز شادمانی و شور و شادی است و مانند باده‌افشان، کسی در میان جمع نشسته و به همه جایزه‌های ارزشمند می‌دهد.

برداشت: پیامی رسیده است که می‌گوید: ای تن، زندگی را به طور کامل تجربه کنید و از آن لذت ببرید، زیرا دوستی و رفاقت می‌تواند به انسان آرامش و شادی بدهد.

برداشت: ای دور! چه فاصله‌ای از من داری و ای روز! چه روز زیبایی است. ای باغ خوشبختی، تو چه پر از شاخ و برگ و نغمه‌ای هستی.

برداشت: مخلوقاتی که از خاک پدید می‌آیند، در این دوران به دلیل نفخه‌ی صور (دمیدن روح) به زندگی و صدایی مشخص دست پیدا کرده‌اند.

برداشت: از کوه، صدای نعره‌ی شتر صالح را بشنو و از آسمان، صدای شیپور سرافیل را بشتاب.

برداشت: ای دوست، لباس خود را بپوش و شتران را به خواب برسان، زیرا که وقتی بیدار شوی، در دستان مهر و محبت توست.

برداشت: ای مرده، زنده شو و ای پیر، جوان شو. ای کسی که معاد را انکار می‌کنی، بیا و از این حرف‌های بی‌معنا دوری کن.

برداشت: بهتر است امروز چیزی نگویید و دهانتان را ببندید، زیرا امروز چیزهایی که می‌خواهم بگویم مجاز است و ممکن است رازهایی را فاش کند.

برداشت: اگر به خاطر غیرت و حسادت این راه را ببندید، من باز هم راهی به سوی خیال‌های آسمانی پیدا می‌کنم.

برداشت: ما نیز مانند دیگران در دنیای خیال زندگی می‌کنیم و وجود خود را از نفس پروردگار دریافت کرده‌ایم.

برداشت: این بیت به ما می‌گوید که اگر می‌خواهی از وجود و هستی حاضر خود فرار کنی و آن را فراموش کنی، باید بدانید که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جای آن را بگیرد. در واقع، این اشاره به این دارد که همیشه به دنبال حقیقت و واقعیت هستی خود باشیم و در جستجوی چیزهای دیگری نباشیم. پرسش از "خواجه" نیز به نوعی بیانگر عدم حضور یا گم‌شدن یک شخص مهم و تاثیرگذار در زندگی است.