غزل شمارهٔ ۲۶۳۳

برداشت: در خانه‌ام نشانی از شاه پیدا کردم؛ انگشتری با سنگ سرخ و کمری از جنس خاص.

برداشت: دیشب آن معشوق زیبا به خوابم آمده بود و من را در خواب غلتانده بود. او کسی است که به دل من آرامش می‌دهد و در دل من جا دارد.

برداشت: شخصی در شب گذشته به طور بسیار شلوغ و پرسر و صدا در حال خوش‌گذرانی بوده است و به خاطر هیجان و شادی‌اش، اشیای زیادی را شکسته و آسیب‌دیده است. او با این حالت به شیوه‌ای که تو می‌دانی، رفتار کرده است.

برداشت: به نظر می‌رسد که از نشانه‌ای از مستی، چهره‌ام انتخاب شده است، چرا که از چهره‌ام امری پنهان و رازآلود وجود دارد.

برداشت: امروز در این خانه بوی محبوبم به مشام می‌رسد و به خاطر این بو هر گوشه‌ای نشانه‌ای از او وجود دارد.

برداشت: در بدن من، خون مانند شرابی است که بوی موهای من حالتی مست و شاداب دارد. این حالتی همچون احوال یک شبان است.

برداشت: با دقت به صداهای شاد و پرشور گوش کن که از قامت من مانند صدای چنگ به گوش می‌رسد.

برداشت: آتش و شراب و جایگاه نیکو مانند طلا و جواهر ارزشمند هستند و پیران راه و معرفت، جوانان را با آغوش باز می‌پذیرند.

برداشت: در آینه حقیقت و دین، ویژگی‌های شاه تبریز هم به شکل ظاهری و هم به عمق معانی در کل شهر نمود پیدا کرده است.