غزل شمارهٔ ۲۶۲۹

برداشت: ای ماه، اگر دوباره به این زیبایی بدرخشی، نه تنها ما را بلکه کل جهان را در این مکان نخواهی یافت.

برداشت: وقتی کوه احد از شرم حقیقت به آب تبدیل می‌شود، چقدر عجیب است اگر انسان‌ها نیز به آب تبدیل شوند.

برداشت: تنها اندکی از عقل و فهم باقی مانده است و آن هم به گونه‌ای پنهان شده که مثل چیز پنهانی زیر یک نقاب قرار دارد.

برداشت: ای عشق، همه موجودات در جهان به خاطر تو دیوانه و خرابند، اما تو هرگز نمی‌گویی که این دیوانگی و حال خراب از کجا نشأت می‌گیرد.

برداشت: تا زمانی که شراب در خمره نجوشد، هیچ چیز به جوش نمی‌آید و هیچ‌کس به شنوایی و فعالیت نمی‌رسد.

برداشت: تا زمانی که ساز زنی را شروع نکرده‌ای، هیچ‌کس نمی‌تواند او را بشنود؛ اما وقتی نواختن رباب را آغاز کند، همه متوجه صدایش خواهند شد.

برداشت: ای کسی که در دنیا گردش کرده‌ای و تنها به تصویرها نگاه کرده‌ای، بدان که در خواب به سر می‌بری.

برداشت: اگر به دنبال چیز با ارزش و دلنشینی هستی، به خرمن ما بیا و اگر هم می‌خواهی قلب ما را به دست بیاوری، به طرف ما شرکت کن.

برداشت: اگر به سمت خودم نیایی و مرا به سوی خود نکشی، این بدان معناست که من نه غریب هستم و نه دور از تو.

برداشت: کودک به مدرسه نمی‌رود، اما او را به جایی می‌برند. آیا تو گمان می‌کنی که آگاهی‌ها و آموزش‌ها تنها در حساب و کتاب‌ها خلاصه می‌شود؟

برداشت: می‌خواهی از دنیای خوشی‌ها و شادی‌ها لذت ببری و از قید و بندهای زندگی رهایی یابی. پس، تا وقتی که در این حالتی، از زندگی و حال دل خود آگاه شو و به پرسش‌ها و پاسخ‌هایی که در درونت هست، فکر کن.

برداشت: بهتر است هر لحظه صدای شادابی را بشنوی، زیرا تو که در حال گیجی و سرگردانی هستی، باید ببینی در چه وضعیتی قرار داری و چه رنجی را متحمل می‌شوی.

برداشت: اگر دست تو را بگیرم و برای چند روزی کنار تو بمانم، شاید دوباره بر تو خوشبختی بتابد و دوری از آن را تجربه نکنی.

برداشت: در جایی که حال خوشی داری و شاداب هستی، همان جا می‌مانی و استراحت می‌کنی، و در جایی که نوازش و محبت وجود دارد، همان جا باید با شوق و شتاب به پیش بروی.

برداشت: دل عزیزم، تا چه زمانی در این آتش بسوزی؟ اشک‌های تو به اندازه‌ای از درد و غم است که کافیست. این حالت تو مانند ابری است که فقط اشک می‌بارد.

برداشت: ای ساقی با چهره زیبا، چشمان تو چقدر مست و سرمست به نظر می‌رسند. کمی شراب به من ببخش که تو در راه درستی گام برمی‌داری.

برداشت: این بیت به این معناست که باید از درون خود سخن بگشاییم و آنچه که در دل داریم را بیان کنیم. تو، که مقام و جایگاه والایی داری، می‌توانی به دیگران الهام ببخشی و احساسات را در دل‌ها زنده کنی.