غزل شمارهٔ ۲۶۲۷

برداشت: عاشق شو و عاشق شو، تا زمانی که دیگر تحمل اسارت را نداشته باشی و در نهایت، به آزادی دست یابی.

برداشت: اگر کسی در زندگی خود به مقام و منصب بالا دست یابد و به عنوان سلطان و وزیر شناخته شود، باید بداند که هیچ چیز به جز عشق ارزشمند نیست و اگر از این عشق غافل شود، همه چیز برای او بی‌اهمیت خواهد بود.

برداشت: آن کسی که در مقام مرگ قرار دارد، اسیر تقدیر و سرنوشت شده است و او هیچ چیزی جز آرزوی مقام و قدرت ندارد.

برداشت: اگر در ظاهر دنیای مادی مانند آبگرمکن نباشی، به دنبال جستجوی روح و حقیقت باش. تا به عشق و درک عمیق برسید و بفهمید که از کجا می‌توان روح را دریافت کرد.

برداشت: در زمین ادغام نکن که تو گوهر با ارزشی هستی. در سرکه هم نریزد که تو شیرین و لطیفی.

برداشت: هرچند که مردم از این طرف وجود تو آگاهی ندارند، اما آن طرفی که وجود ندارد، چه بی‌نظیر و بی‌همتاست.

برداشت: این دنیا مانند مرگ است و در این دنیا که زوال و نابودی در آن وجود دارد، اگر تو بفهمی که هرگز نمی‌میری، این در واقع کافی است.

برداشت: در تصویر انسان‌ها، خصلت‌های الهی و قدرتی چون شیر مشخص است، و این خصائص در دلیرانه‌ترین رفتارها و تلاش‌هایشان نمایان است.

برداشت: وقتی کرامت‌ها و فضایل تو را مشاهده کردم، از یادآوری این فضایل و مقام‌های انسان‌های خودپسند که همچون حریر زرق و برق‌دار هستند، متنفر شدم.

برداشت: این عمر به پایان رسیده است، اما تو با حضور خود در نور الهی، نمی‌دانم چه زمانی می‌آید و چه زمانی می‌رود.

برداشت: عزت و مقام عاشق بستگی به معشوقش دارد. ای بیچاره عاشق، نگاه کن که به چه دلیلی این تیر محبت به دل تو نشسته است.

برداشت: زیبایی پروانه به اندازه زیبایی شمع است؛ زیرا پروانه به خاطر شمع به وجود آمده و زیبایی‌اش تحت تأثیر نور شمع است.

برداشت: شمس الحق تبریز می‌گوید: نمی‌توانی به چشم یا با وسیله‌ی بینایی خود، حقیقت را ببینی. باید به عمق وجود و درک باطنی خود توجه کنی تا اصل بینایی را بفهمی.